Hoogsensitiviteit: van vloek naar superkracht

Als kind en jongvolwassene voelde ik altijd te veel. Mijn emoties waren intens, onvoorspelbaar en vaak totaal buiten proportie. Tenminste, zo leek het voor anderen. In mijn omgeving was er weinig begrip, logisch misschien. Als ik er nu op terugkijk, zou ik vroeger ook niet altijd graag in mijn buurt geweest zijn haha.

Pas later begreep ik dat mijn zenuwstelsel gewoon anders werkt - fijner afgestemd, gevoeliger, dieper reagerend op alles en iedereen rondom mij.

Wat jarenlang een strijd was, is vandaag een van mijn grootste krachten, zowel in mijn leven als in mijn werk bij Golden Hands.

Het gevecht met mezelf

Lange tijd begreep ik mezelf niet. Waarom raakten dingen mij zo diep? Waarom nam ik spanningen van anderen over alsof ze van mij waren? En waarom ontspoorden situaties soms totaal, waardoor ik wanhopig hulp ging zoeken terwijl niemand begreep waarom?

Wat ik nooit zal vergeten, is hoeveel stempels ik door de jaren heen had gekregen: depressief, borderline, PTSS… het hele rijtje passeerde. En vandaag weet ik: geen enkel van die etiketten was juist. Ze raakten de kern niet. Ze zagen mijn gevoeligheid niet. Ze zagen mij niet. En allemaal zijn ze ondertussen verworpen.

Achteraf voelt het alsof die labels vooral dienden om me gerust te stellen, of eigenlijk: om me te doen geloven dat er iets “mis” was met mij. Maar dat hokje was nooit van mij.

Pas vanaf mijn dertigste, toen ik stopte met zoeken buiten mezelf en begon te kijken in mezelf, werd het duidelijk: Ik ben hoogsensitief. Geen stoornis, geen defect, geen probleem - gewoon iemand met een zenuwstelsel dat dieper registreert en veel heviger reageert.

En toen vielen puzzelstukjes eindelijk op hun plaats.

Ik kijk met een mengeling van achterdocht en medeleven terug naar die periode. Achterdocht, omdat het nergens op sloeg. En medeleven, omdat ik zó zoekende was dat ik elk label aannam als het me maar richting gaf.

Op een bepaald moment wilde ik mezelf aanbieden als ervaringsdeskundige in een dagtherapiecentrum waar mensen opgeplakte stempels probeerden “te verwerken”. Mensen die hun traject hadden afgerond kwamen daar terug om anderen te begeleiden, maar eerlijk? Dat zag er zelden “genezen” uit. Het voelde als een uitzichtloze molen.

Toen ik mijn verhaal als positief voorbeeld wilde delen - volledig gegrond geraakt zonder medicatie, zonder zware therapie, zonder stempels - keken twee artsen mij aan met grote ogen. Hun reactie?

“Oei… dat is wel heel positief. Onze patiënten blijven beter wat langer in therapie en volgen gewoon de stappen.”

Mijn visie mocht niet gedeeld worden. Niet omdat het niet werkte, maar omdat het hun systeem verstoorde. Dat heeft me lang pijn gedaan, vooral omdat ik voelde dat sommige mensen net dát nodig hadden: een andere blik. Een menselijkere blik.

Gelukkig zijn niet alle therapeuten zo. Er zijn er een paar, een zéér klein deel, die werkelijk luisteren, voelen, meedenken. Zo iemand wil ik zijn.

Leren voelen zonder ten onder te gaan

Ik heb geleerd dat ik energie van anderen niet moet absorberen. Dat ik het mag voelen, maar niet moet vasthouden. Soms lukt dat perfect, soms minder - that’s life. Maar het is niet meer die overweldigende tsunami die me vroeger overspoelde.

Negatieve energie laat ik nu veel sneller los. Ik hoef mezelf niet te blokkeren, want dat kost alleen maar kracht. Ik laat het toe, ik voel het, en ik laat het wegstromen.

Mijn sensitiviteit als kompas

Wat me misschien het meest verbaasde, is hoe feilloos ik zonder woorden kan aanvoelen hoe iemand zich voelt. Dat kon ik altijd al, maar vroeger nam ik dat persoonlijk. Alsof hun emoties mijn verantwoordelijkheid waren.

Vandaag weet ik: dat is het niet. Wat ik voel, is informatie - geen opdracht. Die wetenschap heeft alles veranderd.

Een verborgen talent in de praktijk

Wat ooit mijn grootste struggle was, is nu een superkracht geworden in mijn werk bij Golden Hands.

Tijdens massages gebeurt er meer dan relaxatie alleen. Ik voel spanningen die niet altijd lichamelijk zijn. Blokkades die mensen soms zelf niet kunnen benoemen. Zonder iets te forceren laat ik die energie in de ruimte los, weg van ons beiden.

Daarna breng ik warmte, rust en positieve energie terug in het lichaam van de persoon op mijn tafel of futon. Het is geen techniek, het gebeurt gewoon vanzelf - omdat mijn gevoeligheid nu mag meewerken in plaats van tegenwerken.

Van overleven naar leven

Hoogsensitiviteit is voor mij geen last meer, maar een manier van zijn die me dichter bij mezelf en bij anderen brengt. Het maakt mijn werk dieper, oprechter en intuïtiever.

Wat ik vroeger haatte aan mezelf, is vandaag precies wat Golden Hands bijzonder maakt.

Een vleugje wetenschap (in mensentaal)

• Ongeveer 20% van de mensen is hoogsensitief. Het is dus geen zeldzaamheid, maar ook geen meerderheid.

• Het is geen aandoening. Het is een aangeboren manier van informatie verwerken in de hersenen: je neemt prikkels dieper en subtieler waar.

• Je stresssysteem reageert sterker, waardoor emoties sneller binnenkomen en meer tijd nodig hebben om te zakken.

• Je empathisch netwerk in de hersenen is actiever. Dat verklaart waarom je moeiteloos aanvoelt hoe iemand zich voelt, zelfs zonder dat hij iets zegt.

En als je al je hele leven “te intens” bent genoemd: nope, je bent niet te veel. Je zenuwstelsel is gewoon fijner afgesteld.

Voor wie dit leest en zich hierin herkent…

Misschien ben jij ook iemand die alles intenser voelt. Die emoties van anderen oppikt. Die soms niet weet welke gevoelens van jou zijn en welke niet. Misschien zoek je nog manieren om daarmee om te gaan.

Dan wil ik je dit zeggen: Je bent niet alleen, en je bent niet raar. Je bent gewoon gevoelig en dat is mooi.

Wil je hierover praten? Wil je dit graag ontdekken samen met iemand die weet hoe overweldigend het soms kan zijn? Dan ben je bij mij veilig. Je mag je openstellen, je mag je laten voelen, je mag jezelf zijn. Je bent altijd welkom.

En voor mijn klanten die al langskomen…

Weet dat ik maar al te goed begrijp hoe emoties werken. Ik zie het, ik voel het, en ik weet hoe het je lichaam kan beïnvloeden. Je hoeft niets te verbergen: jouw emoties zijn welkom bij mij. Samen creëren we ruimte om te ademen, te ontspannen en opnieuw te stromen.

Liefs,

Vanessa